اخیرا در دسته بندی نفس نفس

قضا خواهی که از بالا بگردد
شراب پاک بالا را بگردان

زمینی خود که باشد با غبارش
زمین و چرخ و دریا را بگردان

اگر کژ رفت این دل‌ها ز مستی
دل بی‌دست و بی‌پا را بگردان


_______
گاهی، آسمان می خواهد که بباری؛

ولی گاهی آسمان می بارد برای تو و تو می مانی چه باید کنی؟
و تو هم، می باری

_______
این روزهایم روزهاییست، ماندنی، دارم تبدیل می شوم، به موجودی جدید، جدیدم را خواهید دید ولی شاید نپسندید، مهم این است که گرداننده چه می خواهد بگرداند.
 

بعضی نگاه ها را خیلی دوست دارم، بعضی چشم ها را؛

وقتی داری با جمعی خداحافظی می کنی و می روی، چشم هایت در چشم هایی درگیر می شود و .. با هم خداحافظی نمی کنید، می رود با چند نفر دیگر خداحافظی کند تا بعد بیاید پیش شما، می خواهد خداحافظی را عقب تر بیاندازد، حتی اگر یک دقیقه باشد.

آن نگاه را، آن نگاه نیامدن - چون هنوز خیلی زود است - را،  آن چشم های نیامدن را، خیلی دوست دارم ...
 

سال نو، نوروز، رسیدن بهار، و نو شدن زندگی ها مون مبارک

نوروز امسال را هم جهادی بودیم، اردوی جهادی؛ خوش گذشت، مثل همیشه

فکر می کنم امسال سال خوبیست، از پارسالش معلوم است، ولی؛

امسال دارم خیلی عوض می شوم، عجیب، از همین الان معلوم است،

امیدوارم که انتهای سال جدید، اگر به خودم نگاه کردم، خودم را بشناسم ...

خیلی در و تخته ها باید با هم جور بشود تا فال امشب "این" در بیاید؛
شاید امروز باید یک روز خاص باشد،
شاید باید امروز یک روز خوب باشد،
شاید امروز باید یک نفر را ببینی،
شاید باید امروز طعم دیدنی جدید را امتحان کنی،
شاید باید امروز را رها کنی،
شاید*:

طایر دولت اگر باز گذاری بکند
یار بازآید و با وصل قراری بکند
دوش گفتم بکند لعل لبش چاره من
هاتف غیب ندا داد که آری بکند
داده‌ام باز نظر را به تذروی پرواز
بازخواند مگرش نقش و شکاری بکند
شهر خالیست ز عشاق بود کز طرفی
مردی از خویش برون آید و کاری بکند
یا وفا یا خبر وصل تو یا مرگ رقیب
بود آیا که فلک زین دو سه کاری بکند
 

_______
*کُلُّهُم از شاید خوشم، می آید؛ فقط امشب شاید

مرغ بر بالا و زیر آن سایه‌اش

می‌دود بر خاک پران مرغ‌وش

می‌دود چندانک بی‌مایه شود

بی‌خبر که اصل آن سایه کجاست

ترکشش خالی شود از جست و جو

از دویدن در شکار سایه تفت

_______

پ.ن: قصه دیدن خلیفه لیلی را

Image by Barbara Rich via Flickr

به نام حضرت دوست

کارنامه ی جالبی داشتم امروز، 16845 قدم راه رفتم. یک کارنامه ی بهتر هم داشتم که شامل یک بستنی 4 قلمبه ای میوه ای مثلاً ایتالیایی، مقداری باقالی مخصوص دستفروش سر حبیب اله و یک هویج بستنی کاج به همراه همراهان بود، و من از قصد نگفتم دیدن جمع زیادی از هموطنانم را.

به آگاهی بچه فکر کرده اید؟ یادتان هست وقتی بچه بودید چگونه نسبت به اطراف آگاهی پیدا می کردیم؟ در آن زمان هر چه که بود را در ذهن خود راه می دادیم و خیلی به این فکر نمی کردیم که آیا اینها اجازه ی ورود به ذهن و مغز ما را دارند یا نه.

انسان در سنین بالاتر کانال های ورود اطلاعات خود را انتخاب می کند، شیوه ی نگرشش به ورود اطلاعات به ذهنش عوض می شود و گاهی برای خود مدل ورود اطلاعاتی می سازد که اطلاعات ناسازگار با آن را که دریافت کند، به خاطر نمی سپارد یا تجزیه و تحلیل نمی کند. مثال بارز برای این امر این است که می گویند من در ریاضی استعداد ندارم و اصلا به مسائل آن فکر نمی کنند.

اخیرا هوس ذهن بچگی هایم را کرده ام، آزادانه آن را به روی مسائل بگشایم و بدون هیچ مانع و فیلتر اضافی ای آن ها را به ذهنم راه بدهم و مسائل را برای خودم حل و فصل کنم و در فضای ذهنی خود پرواز کنم.

یک - پیش یک نماینده مجلس بودیم، دکترای فلان داشت و فلان دانشگاه درس می داد.
گفتم آقای نماینده، چرا مردم منطقه شما اینقدر اینرسی ایستایی دارند، چرا برای خودشان کار زیادی نمی کنند؟
گفت: مردم منطقه ی ما یک صفت بد دارند، یک جور قناعت زیادی دارند. ولی من در زندگی ام یک شعار دارم، همیشه باید پیشرفت کنم. من اصلاً به قناعت اعتقاد ندارم، اصلاً به قناعت اعتقاد ندارم.
چند دقیقه بعدش که از توی خیابانی که باطری های voice recorder کَفَش ولو شده بود می گذشتم به خودم گفتم پس این قناعتی که اینهمه توی سرمون می زدند چی بود؟

دو - دکتر داشت می گفت، یک جور از خود بیگانگی زهد پرستی است، اینکه می گویند باید همه ی علایق ات را ول کنی تا فقط یکی بماند و آن هم پرستش باشد، اینکه همه ی ویژگی های انسانی را ول کنی، همه لذت هایش را، همه ی علایق انسانی را رها کنی و فقط یکی را بچسبی، این یکی نوع از خود بیگانگی و یک جور بیماریست. فکر کردم این همه سال، به این بهانه ها چقدر به علایق و استعدادهایم نپرداخته ام، چقدر لذت های زندگی را از دست داده ام

سه - می رسم خونه، ساعت 8 و نیم شبه، اول یه کیوی و یه پرتقال از توی یخچال بر می دارم تا به لذات شکمی برسم فعلاً بعد هم می رم ورزش می کنم!

چهار - باز هم همان حکایت همیشگی شیخ


_______
پ.ن: نمی دونستم بازم رضا دست به وبلاگ شده!
پ.ن2: احمد رندزاده هم گازش رو گرفته تخته گاز، البته دلیل نمیشه کیفیتش بیاد پایین