October 2009 آرشیوها

سلام

سی اُم مهر
سی اُم مهر دوست داشتنی
هر چند سخت
هر چند عجیب

وای که چه افسون کننده است، همین یکی دو روز زندگی، همین یکی دو روز باقی مانده و چقدر عجیب

یکی از دوستان در زندان
دیگران برگشته از زندان،
دیگران بسته به ترس زندان

هر کسی راه رهایی می جوید
یکی با فرار
یکی با نماندن
یکی با ماندن
ما هم با در گل ماندن

دلم می خواهد گریه کنم
ولی گریه کردن هم الان دل خوش می خواهد
دل خوش، حتی کمتر از یک سیر

سی اُم مهر یکی از روزهای همیشه دوست داشتنی عمرم بوده است،
عمر در حال تغییرم، از عددی، به عدد دیگر

و این هم سی اُم مهر امسالم است ..

هر چه هست، سی اُم مهر روز مبارکیست، حداقل برای من؛
مبارکم باشد.
 

می دانی نازنین؟ می دانی؟
می دانی ما برای چه نهایتا پیروزیم؟ می دانی برای چه؟
چون ما با عقل آدمها کار داریم، با منطقشان، با انصافشان
مگر آنها با چه کار دارند؟
با قوه ی احساسشان، با دلایل نداشته شان
یعنی من و تو ماندگاریم
من نیست، تو نیست؛
من، تو، ما، بسیار

اینهایی که می بینی می خواهند تو را با زور دور بیاندازند، تو را با فریب برانند، تو را با وعده ها پر کنند، همه چیزی که ما داریم را ندارند؛ اینها حق و حقیقت را ندارند، وقتی ما خود به حقیقت برسیم، آنگاه که آن را فریاد کنیم هر جان حق طلبی آن را می شنود و اگر بتواند باورش می کند.

آنها می ترسند،
ما ایستاده ایم،
آنها مضطربند،
ما ایستاده ایم،
آنها می لرزند،
ما ایستاده ایم ...

ما مطمئنیم
به خداوندی که بالای سرمان است،
به پاهایمان که روی آن ایستاده ایم،
به دست هایمان که در دست هم است،
به قلبهامان که هنوز در سینه می تپد

ما که هنوز به آدمیت معتقدیم، مانده ایم در این وانفسا، مانده ایم و لیک؛ می جنگیم؛
اما آنها
آنها کجا خواهند رفت؟
چه خواهند شد؟
....نمی دانم
ما خواهیم ماند
من، تو، ما، بسیار